Oldewarris

100 woorden verhalen

Schoolfeest

Ik ben zijn juf en hij is mijn leerling dus het mocht niet gebeuren. Maar het gebeurde wel. De grens was overschreden. Het gebeurde op het schoolfeest. Snel, kort en ondoordacht. Maar ik zoende hem. Zachte lippen op elkaar en tongen die elkaar even vonden. Mijn hand achter in zijn hals gelegd en zijn handen aarzelend op zoek naar een plek op mijn lijf. Met zijn 19 jaar gaf het leven ons niet zoveel grenzen, maar mijn baan bepaald wel. Mijn baan, mijn lot, lag nu in zijn handen. De handen die ik zojuist even over mijn lijf voelde gaan.

Fluiten

Haar gehele gehoor was gefocust op zijn fluiten. Ademen en fluiten op een zekere afstand achter haar. Zware voetstappen in maat met haar pas. Omdraaien durfde ze niet. Bonkende hartslag, schokkend happend naar adem, haar longen op zoek naar lucht. Angst belemmerde haar om kalm te blijven. Ze wiebelde op haar hakken. Tranen sprongen in haar ogen. Ze wilde zich niet schuldig voelen over haar kleding, over zo laat alleen op straat, over ‘had toch niet’ en ‘wat deed je daar?’. Wanhopig probeerde ze haar ademhaling te controleren. Dat lukte pas toen het fluiten langzaam zachter werd en rechtsaf sloeg. 

De wind

Languit op het strandbed, liggend op haar rug. Zon en wind op haar huid. Een zacht briesje, onrustig, golfend in willekeurige routes, strelend over haar lijf. Dwarrelend van haar voeten naar haar hoofd en weer terug. Eerst nog óp haar huid, maar de streling maakt nu ook onderhuidse routes. Plagend langzaam gaat een tinteling langs haar benen en dijen haar lichaam door. Armen blijven roerloos liggen, al schreeuwt nu alles om aanraking. Niets doen, doet inmiddels bijna zeer, als een ijsje plotseling ijskoud op haar buik wordt gelegd. Het ‘o-zo-grappig’ grapje van haar lief maakt alles ineens windstil. 

Cliché

Je kwam naar het eiland om te vergeten, om hem te vergeten. Maar het lukt je niet. Mannen schuiven bij je aan en zeggen dat je de mooiste bent van alle vrouwen. Maar dat waren zíjn woorden. Cliché en waar, want als hij het zei dan voelde jij je de mooiste van allemaal. En je scrolt, zoals je dat de hele dag al doet, door oude berichten op je telefoon. Op zoek naar deze woorden. Als je ze leest hoor je zijn stem. En al even cliché en waar biedt dit tropische eiland je niets dan wolken, wind en regen. 

Haar wil

Hij sprak de juiste woorden wel uit. Woorden van afwijzing. Weigering. Bezwaren. Hele zinnen, ferm uit zijn mond, maar effect hadden ze nooit. Dat wist hij al als hij ze uitsprak. Hij gebaarde er zelfs bij. Een wijzende vinger en een hand op de tafel geslagen om zijn woorden kracht bij te zetten, maar zij bleef onbeweeglijk en kalm wachten tot hij klaar was. Uiteindelijk nam zij het altijd over met veel meer kracht en vooral sterkere argumenten. Uitgeblust na zijn eigen pleidooi, bleef hij dan stil. Een stilte die altijd een instemming werd, met zoals zij het had bedacht. 

Oversteken

Langzaam loopt ze voor mijn auto langs. Zij ziet me niet, dat weet ik zeker, maar ik zie haar voluit. Ik wacht voor rood en dus op haar. De hoer, de slet, op hoge hakken. Het zebrapad als tippelzone. Is ze op weg naar jou of kwam ze net bij jou vandaan?
Onbegrijpelijk dat je mij voor haar verliet. Als ze even stil staat komt het slechtste in mij boven. Mijn voet van de rem en met volle kracht op het pedaal daarnaast, doorrijden en wegrijden. Dat voelt even goed, maar ik doe het niet omdat ik van je hou.

Tango

Zijn ogen kijken recht in die van jou, jullie hoofden raken elkaar bijna. Zijn adem is voelbaar in je gezicht, maar jij houdt je adem in. De muziek klinkt niet meer als geluid, maar is voelbaar in zijn lijf. Een ingetogen spanning die je voelt als hij jou tegen zich aandrukt. Je voelt hem in je hele lijf. Bewegingen stromen, vloeien en glijden met af en toe een felle uithaal. Je hartslag komt maar niet tot rust. Dan met gesloten ogen geef je je over. Je bent van hem, je volgt en hij brengt je precies waar jij zijn wil.

Charlie Chaplin

Op het schoolplein van zijn oude school ziet hij zichzelf weer lopen. Hij ziet de meisjes uit zijn klas weer op een lange rij hun dansspel doen voor de rand van de zandbak: Charlie Chaplin, naar de disco, leerde de meisjes dansen.
Op het klimrek midden in de zandbak had je het beste zicht. Het bouwde op van ‘hoe la la’ naar ‘cha cha cha’. Hij kon de bewegingen dromen. Na ‘maneschijn’ en ‘kapitein’ kwam dan in eens de ‘pijl en boog’ en dan die ene flits van al die meisjes op een rij met heel even hun ‘rok omhoog’.

Dromen

De oude man liep met zijn hondje langs een basisschool. Door de grote ramen keken kinderen dromerig naar buiten. Een schoolkind dat naar buiten kijkt ziet nog onbegrensde mogelijkheden. Het ziet daarbuiten wat het worden gaat en wat de toekomst brengt. De oude man liep met zijn hondje tussen danseressen, astronauten, dokters en politieagenten. De oude man hield even stil. Of hij geworden was wat hij zag toen híj naar buiten keek als schoolkind wist hij niet meer, maar hij zou het allemaal niet over willen doen. Tussen al die mensen om hem heen keek zijn hondje alleen naar hem.

Zinloos

Midden in de hel met het gehuil van stervenden om zich heen deed hij wat hij kon, maar het voelde zo zinloos wat hij deed. Het afscheuren van kledingstukken om ledematen af te binden. Gapende wonden stelpen met jassen en sjaals. Ze stierven in zijn armen. En wie had hij gered door het kind dat hij huilend aantrof op de grond naast het levenloze lichaam van zijn moeder naar buiten te dragen? Later te voet naar huis, door straten die leger waren en stiller, gonsden de beelden van dood en verderf in zijn hoofd. Gezichten die hij nooit zou vergeten. 

Pagina 1 of 8

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén